ต้นไม้โดนกระหน่ำด้วยภัยพิบัติ ทั้งลมพายุ น้ำท่วม ดินถล่ม ลำต้นล้มลงบนดิน

ขณะที่ล้มครืนสู่พื้นดินเปียกชื้น เพราะมันไม่เคยปะทะกับอะไรมาก่อน นอกจากโอนเอนไปตามสายลม มันรู้โดยสัญชาตญาณว่าจะไม่มีวันลุกขึ้นมาอีก

ต้นไม้ร้องไห้สะอึกสะอื้น จากความเจ็บปวด ความเศร้า ความโกรธ ความผิดหวัง มันเห็นต้นไม้อื่น ๆ ยังยืนต้นอยู่ และร้องไห้ ลำต้นราบอยู่บนดิน ท่ามกลางกิ่งก้านที่แตกหักเป็นเวลานาน มันนอนนิ่ง ราวกับทำสมาธิว่าจะทำอะไรดีกับลำต้นมหึมาของมัน

แล้วก็ค่อย ๆ มีหน่อเล็ก ๆ งอกขึ้นมา จากหน่อกลายเป็นกิ่งก้าน กลายเป็นกิ่งใหญ่ ชูช่อขึ้นสู่ท้องฟ้า มันพยายามฟื้นคืนสภาพ ชูกิ่งก้านขึ้นสู่อากาศ เหมือนแต่ก่อน มันทำเท่าที่ทำได้ แล้วให้เวลาทำส่วนที่เหลือ

ไม่นานนัก มันค้นพบจุดหมายใหม่ เด็ก ๆ ชอบเล่น “ขี่ม้า” กับมัน หรือแสร้งทำว่ามันคือปราสาท มันกลายเป็นจุดถ่ายรูปมุมโปรด สนามเด็กเล่น ที่หลบภัย นักเดินป่าและกระรอกใช้เป็นสะพานข้ามห้วย ดังนั้นต้นไม้ได้พบชีวิตใหม่ ชีวิตที่มีความสุข ทว่าแตกต่างกันมากจากชีวิตที่เคยรู้จักมาก่อน แล้วมันก็ตระหนักว่า นี่คือลิขิตของมัน

หลังจากนั้นฝนตกบ่อยมาก ลำต้นที่ล้มยังนอนราบอยู่บนพื้น ส่วนกิ่งก้านก็ชูช่อ หญ้ามอสขึ้นปกคลุมแผลจากการล้ม เมื่อวันเวลาผ่านไป มันกลายเป็นองค์ประกอบที่งดงามและสำคัญต่อทิวทัศน์ จนถึงขั้นที่ช่างก่อสร้างพิจารณาให้เป็นส่วนหนึ่งในการออกแบบสวนสาธารณะ

ต้นไม้รำลึกนึกถึงเป็นครั้งคราว ด้วยความขอบคุณสำหรับวันนั้น เมื่อโชคชะตาระบายความโมโหใส่มัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีวันเป็นเหมือนแต่ก่อน หรือเป็นเหมือนต้นไม้อื่น ทว่ามันอิ่มเอิบใจ โดยที่รู้ว่ามันพบตำแหน่งแห่งที่และบทบาทของมัน อนาคตของมันอยู่ในมือพระผู้สร้าง

บางทีนี่อาจเป็นเรื่องราวของเราด้วยใช่ไหม 

ถึงแม้ว่าชีวิตเรามักจะไม่เป็นไปตามที่คาดหมาย แต่ผลที่ตามมาอาจสมบูรณ์และล้ำลึกกว่า มีความหมายมากกว่า เมื่อเราให้พระเจ้าใช้ประโยชน์จากมรสุมชีวิต ตามที่พระองค์เห็นสมควร

พระเจ้าได้รับชัยชนะยิ่งใหญ่ที่สุดบางส่วน จากสภาพที่ดูเหมือนความพ่ายแพ้
​